نقش والدین در استعدادیابی

دسته: استعدادیابی ورزشی

some-alt
استعدادیابی ورزشی

نقش والدین در استعدادیابی

مشخص است که والدین به عنوان حامی ورزشکار نقش مهمی در تمایل یا بی تمایلی فرد به یک ورزش خاص دارند . درگیری و انتظارات والدین با موفقیت و لذت و همچنین فشار و استرس مرتبط است “بلوم” اعتقاد دارد والدین می خواهند در سال های اول شرکت بچه ها در مسابقات (و همچنین تمرینات) نقش حمایت کننده داشته باشند آنها تصمیم گیرنده اصلی هستند . در اواسط، والدین و ورزشکاران نقش مشارکتی بیشتری از خود نشان می دهند و در اواخر ، ورزشکاران خود را به بهبود اجرای کامل ملزم می کنند در حالیکه نقش والدین کاملا محدود می شود و صرفا حمایت مالی را انجام می دهند .

بچه ها باید تصمیم بگیرند که یک ورزشکار نخبه شوند نه والدین
مطلوب نیست که والدین تصمیم بگیرند که زندگی یک کودک (نوجوان) باید در جهت یک ورزشکار نخبه شدن یا یک ورزش خاص باشد (خود کودک باید تصمیم گیرنده اصلی باشد). ممکن است والدین برخلاف میل باطنی یک نوجوان تصمیم بگیرندو او را در ورزش دلخواه خودشان شرکت دهند . این موضوع می تواند علاوه براتلاف وقت، سبب سرخوردگی و کناره گیری فرد از آن رشته ورزشی شود و چه بسا او را نسبت به محیط ورزش بد بین کند. فرصت های ورزشکار نخبه شدن کاملا محدود است لذا بر اساس این واقعیت نمی توان به طور خودخواهانه یا تصادفی کودک را به سمت یک ورزش خاص سوق داد .

مستعد بودن همیشه از طریق مشاهده مشخص نمی شود
برای مستعد بودن در یک رشته ورزشی ، مجموعه ای از ویژگی ها و عوامل تاثیرگذارند . به عنوان مثال در وزنه برداری علاوه بر این که قدرت یک عامل مهم است ولی با این حال ، توانایی اعمال نیروی سریع (توان) و همچنین داشتن دست های کوتاه و پاهای بلند یک مزیت است یا این که درست است که پاهای تنومند در رشته های سرعتی موثر است ولی قطر پاها باید عضلانی باشد نه اینکه دارای چربی زیاد باشد . موضوع مهم تر این که باید علاوه بر عضلانی بودن ، تارهای عضلانی از نوع تند انقباض باشند. نکته مهم این است که اغلب هر ورزش یک سری عناصر کلیدی مهم دارد که بایددرمورد عملکرد فرد در آینده در آن رشته ورزش مدنظر قرار داد . اغلب والدین به اصول علمی و مبانی سنجش و شناخت این ویژگی ها اشراف کامل ندارند و لذا ممکن است از دید آنها پنهان بماند .

ماهی بزرگ در حوض بزرگ است
مقایسه استعداد کودک با سایر گروه ها ، دوستان و اعضای خانواده می تواند به یک ایده بزرگ نما درباره استعداد کودک منجر شود . درست است که استعداد باید با اجرا» (عملکرد) یا ویژگی های گروه های بزرگ مقایسه شود اما این کار باید از طریق ارزیابی عملکرد کودک توسط یک سری آزمون ها یا شاخص های استاندارد که قبلا در سطح ملی انجام شده اند، صورت گیرد . مقایسه عملکرد کودک با داده های هنجاری (نورم ها) یا داده های قبلی یک سازمان ورزشی مفید است . لذا والدین باید توجه داشته باشند که هیچگاه توان یا استعداد کودک را با کودکان محله ، فامیل و اقوام و برادران یا خواهران خود مقایسه نکنند و فقط عملکرد او را از طریق داده هایی که در سطح کشوری یا استانی و جهانی وجود دارد ارزیابی نمایند .
توانایی کودک را در رشته های مختلف بسنجیم
ضروتی ندارد که کودک فقط در یک رشته ورزشی شرکت کند بلکه سعی کنید او را در چندین رشته ورزشی شرکت دهید.به استثنای بعضی رشته ها (به عنوان مثال ژیمناستیک) بهتر است برای کسب برتری در ورزش کودک در ابتدا در چند رشته ورزشی شرکت کند تا حفظ یک رشته . قبل از سنین نوجوانی، والدین می توانند حداکثر فرصت ممکن را برای فرزندان خود به منظور موفقیت در ورزش هایی از طریق امکان شرکت در فعالیت های ذیل فراهم کنند :
فعالیت های دارای ماهیت هوازی یا استقامتی (مثل دویدن ، شنا ، دوچرخه سواری و قایقرانی).
فعالیت های دارای ماهیت حرکتی مهارتی یا هماهنگی (مثل ورزش های ضربه ای ، ضربات پا و پرتابی و ژیمناستیک)
فعالیت های دارای ماهیت ارتباطی (تعاملی) یا اجتماعی (به عنوان مثال ورزش های تیمی).
بنابراین ، اگرچه نقش حمایتی خانواده و دوستان در زندگی ورزشکاران نخبه مهم است ولی موضوع استعدادیابی پدیده ای علمی و تخصصی است که فقط باید بر اساس اصول علمی تعریف شده و با نظر و مشاور کارشناسان و متخصصین علمی صورت گیرد .


توصیه های مفید برای والدین :
1 به کودک اجازه دهید تا در فرآیند تصمیم گیری شرکت کند . همچنین این امکان را برای کودک فراهم کنید تا در صورتیکه او مایل است برنامه انتخاب شده برای خود ترک نماید .
2 برای کودکان خود مربی انتخاب کنید که از یک طرف قابلیت های کودکانتان را بهبود بخشد و از طرف دیگر محیط سرگرم کننده ای را برای او ایجاد نماید .
3 بعضی از نوجوانان ممکن است در ابتدای ورود به برنامه ورزش پیشرفت قابل توجهی داشته باشند به گونه ای که کودک ، والدین و مربیان مایل به تسریع رشد در آن رشته ورزشی باشند . لازم است والدین و مربیان مشکلات مربوط به جهش سریع در آن رشته ورزشی را بشناسند .
4 محیط برنامه تمرینی را کنترل کنید . رفتارهای مربی را مشاهده کنید و به بازخورد ارائه شده از جانب مربی به ورزشکاران جوان گوش دهید . آیا مفید است ، مضر است و یا خطرناک ؟ آیا ممکن است فشارهای ناشی از رژیم غذایی ، تنظیم تمرین ، تمرین با وزنه و برنامه های بدنسازی برای کودک نامناسب و به طور بالقوه مضر باشد؟ شرکت در ورزش باید مفرح و لذت بخش باشد : این کار نباید شغل تلقی گردد .
5 مراقب توجه بیش از حد کودکان به تمرین ورزشی و آرزوهای آنان باشید.
6 به پیامدهای سبک زندگی ورزشکاران جوان و خانواده توجه داشته باشید .
7 به خاطر داشته باشید ورزش باید جنبه سرگرمی داشته باشد. به صحبت های کودک خود گوش دهید!
8 خود را به عنوان عضوی از تیم و گروه در نظر بگیرید .
9 مشوق و حامی مربیان و معلمان خود باشید و در نتیجه از ایجاد تضاد و نازسازگاری بین والدین و مربیان در ذهن کودک خود جلوگیری کنید .
10 هنگامی که می خواهید توقعات و انتظارات خود را از کودک تان تعیین کنید، توانایی ها و قابلیت های واقعی او را در نظر بگیرید .
11 کوشش کنید تا خواسته او از ورزش را شناخته و درک کنید . برنده شدن و کسب مقام همیشه نمی تواند انگیزه اصلی او برای شرکت در رشته ورزشی باشد .
12 رقابت ها و بازی او را دنبال کنید . از کودک تان بپرسید به او خوش گذشته است؟ چیز جدیدی در مورد ورزش آموخته است و چه مهارت هایی را توسعه داده یا جدیدا یاد گرفته است؟
13 هرگز فراموش نکنید که خود نیز روزی کودک بوده اید!!!

some-alt
استعدادیابی ورزشی

مراحل استعدادیابی

شناسایی افراد با استعداد در زمینه های خاص در طی چندین سال و مراحل مختلف صورت خواهد گرفت. در ادامه به معرفی اجمالی سه الگوی مختلف فرایند استعداد یابی میپردازیم.
1- الگوی اول: طبق این الگو، استعدادیابی در سه مرحله انجام خواهد شد. مراحل فوق عبارتند از: الف: مرحله اول: بسته به نوع رشته معمولا در غالب رشته‌های ورزشی در بین سنین 3 تا 8 سالگی تست گرفته میشود. در این مرحله آزمایش‌های پزشکی در مورد سلامت و رشد عمومی جسمانی صورت گرفته واین مرحله به جهت شناسایی هرگونه اختلالات بدنی از لحاظ عملی یا امراض احتمالی خواهد بود. ب: مرحله دوم: این مرحله معمولا در سنین 9 تا 15 سالگی برای دختران و 9 تا 17 سالگی برای پسران انجام میپذیرد و بهترین مرحله برای انتخاب است. این مرحله برای نوجوانانی دارای کاربرد است که تجربه تمرینات منسجم را داشته باشند، در این مرحله روان ‌شناسان ورزشی نقششان را ایفا می‌کنند. ج: مرحله نهایی: و اما در نهایت از این ورزکاران برای تیم ملی استفاده می‌شود، از جمله‌ عواملی که مورد بررسی قرار میگیرند عبارتند از سلامتی ورزشکار، سازگاری فیزیولوژیکی او نسبت ب تمرین ومسابقه، میزان تونایی او در مقابل فشار و مهم‌تر از همه، توانایی ورزشکار برای پیشرفت ورزشی در آینده. نمودار انتخاب(1ـ1) طبق این الگوست.


مراحل مقدماتی:
3ـ8 سالگی مرحله انتخاب: پسران 17ـ9 سالگی ،دختران 15ـ9 سالگی مرحله نهایی: دختران درسنین 15 سالگی به بالا و پسران 17 سالگی به بالا 2- الگوی دوم: دراین الگوچهار مرحله مسیر ورزشی یک ورزشکار به تصویر کشیده شده است. این 4 مراحل عبارت هستند از: الف: مرحله اول: زمان نمونه‌ برداری، که غالبا این مرحله در اکثر رشته‌های ورزشی در بین سال‌های 6 تا 13 سالگی انجام میشود، در این مراحل بچه‌ها باید به قصد لذت و تفریح به ورزش بپردارند، در این مرحله اگر اقدام به تخصصی کردن رشته ورزشی شود، تاییدات منفی را دنبال خواهد داشت. ب: مراحل دوم: این مرحله شامل سال‌های ویژه است، انجام این مرحله معمولا در اکثر رشته‌های ورزشی در بین سال‌های 13 تا 15 سالگی قابل اجراست. در این مرحله تمرکز برروی یک یا دو رشته ورزشی خواهد بود. تخصصی کردن ورزش تا حدود زیادی در این مرحله مشهود است. ج: مرحله سوم: این مرحله به سال‌ها سرمایه‌گذاری معروف است، این مرحله در غالب رشته‌های ورزشی بین سال‌های 15 تا 18 سالگی، تخصصی کردن رشته ورزشی به طور کاملا تخصصی فعالیت می‌کند، در این مرحله هدف استعداد یابی یک نخبه و رساندن وضعیت نخبه در یک رشته ورزشی به حد مطلوب خواهد بود. مرحله چهارم: این مرحله جز مراحل تکاملی می‌باشد و در سنین بالاتر از 18 سال خواهد بود. این مرحله برای پرورش یا نگهداری از مهارت‌ها الزامیست فرآیند استعدادیابی طبق الگوی دوم مراحل نمونه ‌بردای: 6 الی 13 سالگی مراحل ویژه : 13 الی 15 سالگی مراحل سرمایه ‌گذاری: 15 الی 18 سالگی مراحل تکامل: 18 سالگی به بالا
3- الگوی سوم: در این الگو هم با چهار مرحله به شرح زیر روبرو خواهیم بود: الف: مراحل آشنا سازی کودک: در طی این مرحله ابتدا کودکان در مراحل مقدماتی رشد، در برنامه‌های تمرین سبک و با فشار کم فشار مشارکت خواهند داشت. برنامه‌های تمرینی این مرحله باید از تمرکز بر اجرای یک رشته ورزش خاص دوری باشد و تمرکز را بر روی بر رشد و پیشرفت همه جانبه آن معطوف کند. ب: مرحله شکل ‌گیری ورزشی: در این بخش رفته رفتهتمرینات به صورت تدریجی و آهسته افزایش خواهند یافت. در این مرحله بیشتریت تاکید بر روی توسعه دادن و رشد مهارتها و توانایی های حرکتی شخص است. ج: مرحله تخصصی شدن : همانطور که از نام این مرحله پیداست ورزشکاردر این روش تنها در یک حیطه ورزشی به صورت تخصصی فعالیت خواهد داشت و هدف این مرحله توسعه عملکردها و دستیابی به قله عملکردهای وی است.
د: مرحله اوج عملکرد: و در نهایت دستیابی به برترین و بالاترین میزان عملکرد ممکن مهمترین هدف در این مرحله خواهد بود. فرآیند استعدادیابی طبق الگوی سوم مرحله اول: آشنایی ( 6 تا 13 سالگی) مرحله دوم: شکل‌گیری ورزشی( 11 تا 15 سالگی) مرحله سوم: تخصصی شدن( 15 تا 18 سالگی) مرحله چهارم: اوج عمل کرد( 18 سالگی به بالا)

some-alt
استعدادیابی ورزشی

پیکر شناسی چیست؟

پیکر سنجی می تواند ارزان ترین و علمی ترین راه برای استعدادیابی جسمانی در ورزش باشد که در طی آن میشود با شناسایی افراد مستعد در رشته ی خاص ورزشی ، از آنها به عنوان سرمایه های ورزشی کشور یاد کرد.
بدون شک یکی از شاخص های مهم برای استعدادیابی و انتخاب رشته ورزشی متناسب با استعدا هر فرد، انجام تست ها و آزمایش های پیکر شناسی خواهد بود. در طی این آزمون بررسی ساختار عضلانی و اسکلت بندی به متخصصان آنتروپومتری یاری میرساند تا بهترین فعالیت ورزشی را جهت تضمین سلامت فرد انتخاب کنند؛ در طی این روش استعداد پنها نهر شخص در رشته ای خاص مشخص خواهد شد.


پیکر شناسی چیست؟
میتوان گفت در واقع پیکر سنجی همان بررسی و مطالعه ابعاد، ترکیب، شکل، تأثیرات بلوغ و عملکرد بدن انسان برای استفاده، مقایسه و دسته بندی های انسان شناختی میباشد که شامل اندازه گیری هایی از قبیل (قد، وزن، پهناها، محیط ها، طول، درصد چربی، تیپ بدنی) میشود. این دانش دارای قدمتی بسیار طولانی است. چرا که در این علم دو فاکتور قد و وزن مدتهاست که بعنوان یک تغیر مورد اندازه گیری واقع میشود. اما امروزه با پیشرفت تکنولوژی و بهره برداری ازابزار و امکانات دقیقی که برای این کار وجود دارد میتوان نتایج دقییقتری به دست آورد.


چند نمونه از شرایط استعدادیابی ورزشی به روش پیکر سنجی:
الزام سن افراد 8 سال به بالا 34 رشته ورزشی برای دختران و44 رشته ورزشی برای پسران تعیین می شود. انتخاب رشتهای ورزشی طبق نظر سازمان جهانی پیکرسنجی ISAK در استرالیا خواهدبود. ابزار استاندارد برای پیکر شناسی ابزار آلات و امکانات متعددی درپیکرشناسی مورد استفاده قرار می گیرند.در ساخت این لوازم استاندارهای خاص و معیار های دقیقی بکار گرفته میشود تا کار سنجش با دقت انجام پذیرد و نتیجه به دست آمده دارای تضمین باشد. وسایل اصلی در پیکرشناسی شامل: کالیپر چین پوستی: بجهت اندازه گیری ضخامت چین های پوستی متر نواری پیکرشناسی: جهت اندازه گیری دورهای بدن کالیپر استخوانی: جهت تخمین اندازه پهناهای استخوانها آنتروپومتر: جهت اندازه گیری قطرهای قدامی خلفی و عرضی بدن اندازه گیری قد شخص: اندازه گیری قد کشیده میتوان حداکثر طول عمودی از کف سطح زمین تا بالاترین نقطه سر (ورتکس) نامید. البته تا قبل از مستقر کردن صفحه سنج بر روی این محل سر باید مطمئن شویم که سر ورزشکار در وضعیت مناسبی قرار داشته باشد.را با یک ترازوی دقیق و کالیپر شده و با دقتی تا در حد100گرم اندازه گیری و ثبت کنیم. میزان لباس فرد با ید حداقل میزان ممکن باشد.


پیکر شناسی چه خدمات و نتایجی به دنبال خواهد داشت؟
قابلیت استعداد یابی ورزشی برای تمام سنین (6 سال به بالا) امتیاز دهی در 44 رشته ورزشی برای پسران و 34 رشته ورزشی برای دختران (با توجه به وضعیت بدنی و سن فرد) بررسی کردن شاخصه های بلوغ و تعیین کردن حدودی دقیق قد نهایی با توجه به سن استخوانی فرد بررسی و تعیین استقامت قلبی و عروقی و دستگاه تنفسی مشخص نمودن تیپ دقیق بدنی یا سوماتوتایپ تعیین کردن میزان درصد چربی دقیق بدن تخمین ضریب بیماری های متابولیک در فرد قیاس شاخصه های بدنی شخص در مقایسه با فرم جامعه در نهایت میتوان از نتایج پیکر شناسی در راستای برنامه ریزی سیستم های تغذیه صحیح برای ورزشکاران و افراد معمولی بهره برد.

some-alt
استعدادیابی ورزشی

استعدادیابی ورزشی چیست؟

تصور کنید شما تمام تلاش خود را می‌کنید که در یک رشته ورزشی به موفقیت برسید اما هر باری که تلاش می‌کنید شکست می‌خورید. مثلاً بارها به کلاس های ورزشی مختلفی رفتید تا در آن ها به موفقیت برسید اما نتوانستید. فوتبال، والیبال، شنا، بسکتبال، بدن سازی و… را امتحان کرده اید اما هر بار دست از پا دراز تر برگشته اید. می‌دانید دلیل این همه شکست چیست؟

همه و همه در یک جمله خلاصه می‌شود: شما استعداد ورزشی خود را به درستی نشناخته اید!

اگر از همان اول به سراغ استعدادیابی ورزشی می‌رفتید و ابتدا استعداد خود را در ورزش کشف می‌کردید، دیگر لازم نبود کلاس های مختلف را تست کنید تا شاید یکی از آن ها جواب بدهد. اصلاً هدف از استعدادیابی ورزشی این است که بدانیم باید در چه مسیری حرکت کنیم و از کدام مسیر زودتر به موفقیت می‌رسیم. همان طور که اکثر افراد برای انتخاب شغل به سراغ تست استعداد یابی می‌روند و یا برای انتخاب رشته به دنبال راه های مختلف استعدادیابی هستند، برای موفقیت در ورزش هم باید به دنبال استعدادیابی تخصصی رفت.
استعدادیابی ورزشی به شما کمک می کند تا به موفقیت برسید و مسیر خود را به درستی انتخاب کنید

مزایای استعدادیابی چیست؟
شما با استعداد یابی میتوانید جلو اتلاف وقت در زمینه ورزی های غیر منطبق با استعداد شخص و خستگی و دلزدگی آنها را بگیرید همچنین انرژی و هزینه مبیان صرف افراد نا کار آمد در آن رشته نخواهد شد. به صورت قابل توجهی زمان رسیدن به اوج عملکرد ورزشی در فرد کاهش پیدا میکند و همین میتواند بستر مناسبی برای بالاتر رفتن مدت زمان اوج برایورزشکار پیشتر از بالا رفتن سن و یا ناکار آمد شدن باشد.
هر چه تعداد افراد مستعد بیشتر باشدو تست در میان آنها بهتر و دقیق تر انجام شود تعدا افراد لایق و آورنده مقام و مدال در سطح بین المللی بالاتر خواهد رفت. تست استعداد یابی ورزشی افراد را به شمت ورزش هایی هدایت میکند که از نظر جسمانی، فیزیولوژیکی، روانی برای آنها مناسب ترند. باعث بالاتر رفتن اعتماد به نفس ورزشکار و به دنبال آن افزایش بازدهی در او خواهد شد. چرا که اجرای ورزشکار نخبه در قیاس با ورزشکاران هم سن و شرایط یکه انتخاب نشده اند به مراتب بالاتر خواهد بود.
خیلی از ورزشکاران جوان فرصت بالابردن توانایی خود، رشد و رسیدن به سطح ورزشکاری خوب را به جهت بی اطلاعی از استعداد های درونیشان از دست میدهند و نمیتوانند به رشته خاصی که میتوانند در آن موفقیت شاخصی برسند رهنمون شوند. استعدادیابی ورزشی به راحتی جلوی این موضوع را میگیرد و به فرد فرصت استفاده از استعداد درونی خود را میدهد.